menusearch
noreeghtesad.ir

استعفاي روحاني

جستجو
۱۳۹۸/۱۰/۱۰ سه شنبه
(2)
(0)
استعفاي روحاني
استعفاي روحاني

استعفاي روحاني

 

به قلم دکترمحمدجعفرایرانی

انقلاب اسلامی پس از 40 سال امروز پا در مسیری گذاشته، که بدون تردید به شرایط ویژه و منحصربه‌ فردی در منطقه رسیده و جایگاه امروز آن در تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم سازی‌های منطقه بر کسی پوشیده نیست.

در معادلات بین‌المللی نقش بی‌دلیل جمهوری اسلامی به‌عنوان قطب منطقه‌ای با گفتمان مشخصی در کنار برخی  اقطاب دیگر جهان مثلاً:هند،مالزی،ترکیه،مصر و........ غیرقابل‌اغماضی است.

 

حضور جمهوری اسلامی در صف‌بندی و تقسیم‌بندی‌های قدرت سیاسی و حرکت در مسیر حفظ کرامت و اقتدار ایران و ایرانی را نمی‌توان نادیده گرفت.

 

این مهم میسور نگردیده و مستمر نخواهد بود مگر با وحدت و یکپارچگی داخلی و تقسیم و تسهیم قدرت داخلی مبتنی بر آراء و نظارت مردم ایران در مرکز"تئولند" و یکی از حیاتی‌ترین آبراههای جهانی و منطقه ایی با حفظ اقتدار داخلی می‌تواند قدرت بلامنازع سیاسی، علمی، اقتصادی و حتی مالی در بین کشورهای حوزه "تئولند" باشد.

دولت روحانی در نیمه‌ی راه دور دوم ریاست جمهوری یازدهم با آزمونی بزرگ و تعیین‌کننده روبرو است،آزمون ماندن برمدار «عقلانیت و تدبیر».

 

«نظریه استعفای روحانی» آن‌قدر خطرناک و نامیمون است که (عبور از خاتمی ) و (خروج از نظام) غیر عقلایی و ناصواب بود.

 

برگزاری انتخابات 2 اسفندماه مجلس شورای اسلامی و بستن حساب‌های مالی سال 98 بودجه و دولت و ورود اولین باره به بودجه‌ی دوساله مبتنی بر درآمدها و معاملات غیرنفتی (حداقل فروش نفت) ازجمله آزمون‌های بزرگ و مؤثر دولت تدبیر و امید در سال‌ها و روزهای باقیمانده است.

 

روحانی اصولگرا با تمام نقاط ضعف و قابل انتقادی که در دولت دیده می‌شود اما کارنامه‌ی قابل قبولی در بسیاری از حوزه‌ها داشته است.

دولت ترکیبی و مشارکتی ایشان نیز مستظهر  به رأی مردم و حمایت‌های رهبری معظم انقلاب است.اشتباهاتی که دولت احمدی‌نژاد در مسائل انحرافی و خانه‌نشینی و برچیدن سازمان برنامه‌وبودجه و چندین خطای استراتژیک دیگر مرتکب شدند را نباید تکرار کرد.

برخی از سیاسیون هر دو جریان (اصولگرا_اصلاح‌طلب) با نزدیک شدن به انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی،برای اینکه از نمد این موضوع برای خود کلاهی ببافند بی‌میل به طرح و اصرار بر تحقق یافتن عینی موضوع نیستند.

 اصولگرایان برای ناکارا جلوه دادن دولت و تخریب آن به‌منظور ایجاد اقبال عمومی ازدست‌رفته خویش در سال‌های قبل و استفاده از فضای اقتصادی و مشکلات  مستحدثه  و اصلاح‌طلبان برای فرار به‌جلو و عدم پاسخگویی به برخی مشکلات که به‌نوعی نتیجه‌ی تصمیمات، هدایتگری‌های اجتماعی و تکرار انتخاب‌های قبل است می‌باشد.

 

 کشمکش‌های داخلی و وزن‌کشی‌های سیاسی اگر بر پایه‌ی شرایط موجود داخلی و احتمال کاهش مشارکت مردم و با نگاه به جایگاه ویژه و منحصر به فرد و منطقه ایی و جهانی ایران نباشد، بسیار خطرناک و شاید نتایج  زیانبارش غیرقابل‌جبران باشد.